Over Ananda Puijk

Portret Ananda Puijk met een van haar figuren.Ananda Puijk studeerde in 2003 af aan De Kleine Academie in Brussel; een bewegingstheateropleiding gebaseerd op de idee├źn van Jaques Lecoq in Parijs.

Als dochter van ‘t Magisch Theatertje uit Maastricht heeft Ananda al sinds haar jeugd een fascinatie voor het theater. Toen zij in 2005 samen ging werken met Charlotte Puijk-Joolen groeide deze fascinatie en de wil om haar eigen discipline (die van het bewegingstheater) te gaan combineren met het poppenspel (de discipline van ‘t Magisch theatertje). Zo ontstond er een zoektocht naar haar eigen theatertaal, waarin zij een poging doet een versmelting van deze twee disciplines tot stand te brengen.

Naast de combinatie van deze twee verschillende theaterstijlen laat Ananda de muziek voor haar voorstellingen ook speciaal componeren. De voorstellingen die zij maakt zijn woordeloos en daarom, vindt zij dat de muziek een zeer wezenlijk onderdeel van de voorstellingen uitmaakt. De muziek wordt in zeer nauwe samenwerking met het ontstaan van het beeld gecomponeerd. Soms inspireert de bewegingsimprovisatie de componist en dan weer is het de muziek die de improvisatie op de vloer leidt.

In haar werk is Ananda Puijk geboeid door onze “kleine emoties” die zich achter het oppervlak begeven. In onze prestatiegerichte maatschappij hebben we vaak het gevoel dat we onze zwakheden en onzekerheden niet teveel mogen tonen. Daardoor vergeten we wel eens dat sommige emoties heel erg normaal en “menselijk” zijn.

Door deze verschillende universele emoties uit te lichten in haar voorstellingen hoopt Ananda dat we zo nu en dan iets beter in staat kunnen zijn om elkaar met andere ogen te bekijken. Hopelijk kunnen we zo iets vaker zien dat achter al die dagelijkse bezigheden en verschillende culturen mensen schuil gaan die in het groot of klein heel vergelijkbare dingen meemaken.

Ananda kiest hiervoor een theatervorm met alleen beeld en geluid, omdat woorden voor haar niet toereikend genoeg zijn om dit alles te vertellen. Via het beeld en geluid probeert zij haar publiek aan te zetten tot het maken van hun eigen associaties; hun eigen verhaal.